مهشاد

چند وقتی بود که گوشش صدا می‌داد، اوایل از شنیدن صداها بیزار بود، مخصوصن وقت‌هایی که می‌خواست بخوابه صداها آزارش می‌دادند، ولی کم‌کم یاد گرفت با اون‌ها کنار بیاد، چرا که متوجه شد که می‌تونه نوع و جنس صداها رو خودش انتخاب کنه.

شب‌ها صدای امواج دریا رو انتخاب می‌کرد و صبح‌ها هم صدای پرنده‌های مختلف، یا مثلن وقت‌هایی که خسته بود و حوصله‌ی هیچ‌کسی رو نداشت، صدای ماه رو انتخاب می کرد و شاید باورتون نشه که صدای ماه از عجیب‌ترین و قشنگ‌ترین صداهایی بود که توی تمام عمرش شنیده بود.

یه شب با خودش فکر کرد، اگه بخوام این صداها رو تصور کنم و از نزدیک ببینم‌شون چه شکلی‌ان؟ چه رنگی‌ان؟ چه اندازه‌ایین؟ بعد خیلی آرام چشماش رو بست و تمام صداهایی که می‌شنید رو تصور کرد.

( به دنیای من خوش اومدید، من یه قصه‌پرداز خیالبافم که میونه‌ی خوبی با نقش و تصویر دارم.)